Wystąpienie: Włodzimierz Skalik

Szanowna Pani Marszałek! Pani Minister! Wysoka Izbo! Tak, twórcy zasługują na szacunek, uznanie z uwagi na realizowane dzieła. Ten projekt nie jest wyrazem szacunku dla twórców, to jest projekt, który projektuje system korupcyjny. Nie naprawia luki w ubezpieczeniach, tylko przerzuca na podatnika ryzyko, którego twórca nie pokrywa sam, i programuje zależność od władzy. Nie ma zgody na dopłatę z budżetu do działalności, która nie znajduje odbiorców. Jeżeli dzieło nie spotyka się z zainteresowaniem, rynek już ocenił jego wartość. Państwo nie ma mandatu, by tę ocenę zastąpić składką z cudzych podatków. Twórczość, która nikogo nie utrzymuje, zostaje prywatnym wyborem, a nie zawodem objętym dotacją. Gorzej, projekt programuje korupcję artystów. O statusie i dopłacie decyduje komisja powoływana przez ministra oraz objaśnienia, którymi minister zawęża lub rozszerza katalog zawodów. Kto rozdaje pieniądze, będzie oczekiwał rewanżu, twórczości przychylnej dla władzy, a co najmniej nieszkodzącej tym, od których zależy przedłużenie statusu. To nie jest zabezpieczenie, to zakup lojalności za składkę. Twórcy są przy tym traktowani nierówno. Jedna twórczość przejdzie, inna nie. Bez czytelnego kryterium to uznaniowość, a nie prawo.

Nieregularny dochód nie jest przywilejem artysty. Taką samą sytuację ma każdy prowadzący działalność: zlecenia, sezonowość, miesiące bez przychodu. Państwo słusznie nie łagodzi tego ryzyka dopłatą do składek przedsiębiorcy. Próg z art. 40: 125% 12-krotności płacy minimalnej tę nierówność utrwala. Mechanizm rodem z PRL-u. Władza decyduje, kto jest twórcą zawodowym, a budżet dopłaca tym, których uzna za potrzebnych. Status na lata i komisja oceniająca dorobek to sterowanie kulturą, polityczne sterowanie kulturą. Pełny rok systemu to kwota 320-380 mln zł przy deficycie i długu, które już ograniczają wydatki konieczne. Nie stać nas na kolejne kosztowne przywileje ani na kupowanie przychylności. Wnoszę o odrzucenie projektu ustawy w całości. (Oklaski)